|
Blog: Phivos Calling Moonchild
Just another blog.
Because I hate shut-it up!
Think! You maybe as good. You've just being told, it's none of you business. To Rory. …if I can! Ακομα κι ο Michael Jackson άλλαξε χρώμα. Αλλά άμα έχεις γεννηθεί εκεί, αυτό το σιχτήρι το πήρες για πάντα στο πετσί σου! Σε βασανίζει και το πεθυμάς, σε ρεζιλεύει και το καμαρώνεις. Ο Νίκος Δήμου τάχε πει σωστά. Αποτέλεσμα: δυστυχείς ή ευτυχείς, είμαστε από άλλο πλανήτη.
Greeks around the World
Ελλάδα, η χώρα των εμφυλίων Πρόλαβα και είδα… Πώς σε κατάντησαν, Ελλάδα μου! Τα καλά ελληνικά Τι γίνεται εκεί κάτω Ωδή στον περήφανο Ελληνα
Blog: Ελληνες Στο Παρίσι
Ενα μικρό αφιέρωμα στην πιό παράδοξη Ελληνική κοινότητα που υπάρχει! Οσο για το σχολείο… Η πιο πονεμένη ιστορία, όσα χρόνια ζω στο Παρίσι. Ποτέ δεν θα υπήρξε τόσος τσακωμός για τόσο λίγο αποτέλεσμα. Ενα μικρό και έντιμο ιστορικό, όπως το ζω δεκατρία χρόνια τώρα.
|
Το Παρκάρισμα στο ΠαρίσιΠως οι
Παριζιάνοι
πήραν το
μονοπώλιο στη
φιλανθρωπία.
Στο
Παρίσι έχουμε
ένα πολύ
αυξημένο
πνεύμα της
αλληλεγγύης.
Είναι
αποδεδειγμένο.
Δεν είμαστε
όπως άλλες
πόλεις που
αδιαφορούν για
τον πλησίον
τους. Εμείς εδώ,
όταν βλέπουμε
μια ομάδα
συνανθρώπων
μας να
βρίσκεται σε
δυσκολία,
τρέχουμε να
τους
βοηθήσουμε.
Εχετε προσέξει ότι το παρκάρισμα στο Παρίσι είναι μια σκέτη περιπέτεια. Και επιπλέον και πανάκριβο. Ε λοιπόν, είναι γιατί είμαστε καλοί και συμπονετικοί. Είδαμε κάποια στιγμή ότι κάποιοι Γάλλοι από την Καραϊβική, εγκατεστημένοι στο Παρίσι, αλλά και κάποιες άλλες μικροκατηγορίες συμπολιτών μας, είχαν αρχίσει να έχουν πρόβλημα ανεργίας. Τρέξαμε λοιπόν να τους βοηθήσουμε. "Ελάτε εδώ, λέμε, φορέστε αυτό το όμορφο καπελάκι και γυρνάτε στο δρόμο να δίνετε κλήση σε όποιον δεν έχει πληρώσει για το παρκάρισμά του". Ξεκίνησαν λοιπόν αυτοί οι καινούργιοι κοινωνικοί λειτουργοί και έδιναν χαρτάκι, σε κείνους τους αδίστακτους, ασυνείδητους, στυγνούς εγκληματίες που δεν είχαν καταβάλει τα 2, 3, 4 € την ώρα για να σταματήσουν το αυτοκίνητό τους μέσα στην πόλη (του φωτός). Απλό δεν ήταν; (στην πραγματικότητα, η όλη υπόθεση είναι αρκετά πιο παλιά, αλλά πάντα ίδια. Παλιότερα λοιπόν τα καπελάκια, φορούσαν ένα αδιάβροχο μαύρο, σχιστό πίσω, κι από κει τους βαφτίσαμε "χελιδόνια"). Διπλά ευτυχισμένοι κι εμείς, γιατί, όχι μόνο είχαμε κάνει τη "μια καλή πράξη της ημέρας" μας, αλλά βοηθούσαμε μ'αυτό τον τρόπο να πατάξουμε αυτούς τους αντικοινωνικούς που θέλουν να χρησιμοποιούν ιδιωτικό αυτοκίνητο! Λίγο καιρό αργότερα, οι διευθυντές και οι διαχειριστές και οι γραμματείς και οι συντονιστές και λογιστές του οργανισμού που φυσικά είχε στηθεί, για να διαχειρίζεται την επιχείρηση των παρκαρισμάτων και των καπελακιών, διαπίστωσαν ότι τα έσοδα από το παρκάρισμα και τις κλήσεις, δεν ήταν αρκετά ούτε για να καλύψουν τους μισθούς όλων τους. Επιπλέον είχαν αρχίσει να γκρινιάζουν ότι δεν τους έφταναν τα λεφτά για να ζήσουν. Κι έτσι πήραμε την απόφαση για μια γερή αύξηση στις τιμές του παρκαρίσματος. Και το θέμα ρυθμίστηκε. Κάποιοι λένε ότι ακόμη κι'αν πληρώνουν τα διπλά, όλες οι θέσεις θα είναι μονίμως πιασμένες και ότι αποκλείεται τα πράγματα να γίνουν χειρότερα. Και ότι τελικά θα μπορούσε το παρκάρισμα στο Παρίσι να είναι δωρεάν, χωρίς να στοιχίζει φράγκο στο δημόσιο έσοδο. Και ότι τα χελιδόνια είναι μια επαγγελματική κατηγορία που δεν προσφέρουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ στο κοινονικό σύνολο! Αηδίες! Μας προσφέρουν την ικανοποίηση ότι βοηθούμε το συνάνθρωπό μας. Και τι θέλουν, να βάλουμε τόσους ανθρώπους στην ανεργία; Δε λέω και τότε θα τους πληρώνουμε, αλλά τότε θα είναι τρόφιμοι όλων των κατοίκων της Γαλλίας. Κι εμείς οι Παριζιάνοι, τη φιλανθρωπία μας δεν τη μοιραζόμαστε με κανένα! |
|